leren

Autodidact

Huh? Een… Auto-di-wat?!Autodidact

Even voorstellen. Ik ben een autodidact.

Vanaf de andere kant van de tafel word ik aangekeken met ogen zo groot als schoteltjes. Huh, een Auto-di-Wat?!
Nog steeds onbekend terrein voor de meesten én dat is jammer. Tijd voor een column over mijn eigen autodidact zijn. Ik ben tenslotte niet de enige autodidact. De reactie “Auto-di-wat?” ontvang ik dan ook vast niet als enige.

Wat is jouw achtergrond?

Op het moment dat ik deze vraag krijg, dan beantwoord ik de vraag net zo breed als die gesteld word. Vaak is al snel de volgende vraag; welke studies heb je gedaan? In een kennismaatschappij, als de onze, is een diploma of afgeronde studie kunnen noemen vaak ontzettend belangrijk en enorm vanzelfsprekend.

Alleen op het moment dat ik mijn afgeronde studies bespreek, dan ontstaat er vaak verbazing aan de andere kant van de tafel. Simpelweg, omdat het voor de meesten niet te plaatsen is waar ik dan mijn kennis vandaan heb gehaald. Inmiddels draai ik de vraag dan ook om; Welke studie denk je dat ik heb gedaan? In ieder gesprek waar ik de vraag omdraai, valt er altijd een stilte aan de andere kant. Vervolgens passeren de meest brede en verrassende studies.

Een greep uit de meeste HBO en universitaire studierichtingen die op mij geplakt zijn: Psychologie met stip op nummer 1 en dan in willekeurige volgorde; Cultuur wetenschappen, Sociale wetenschappen, Maatschappelijk Werk en Dienstverlening, Sociaal Pedagogisch Werk/ Hulpverlener, Bedrijf- en Consumentenwetenschappen, Communicatie, Commerciële Economie én de diverse varianten uit Marketingopleidingen.

De breedte, die ik altijd mag ontvangen is voor mij een breedte die ik enorm koester. Ik ontvang de diverse variaties altijd als een enorm compliment. Waarom? Ik ben een autodidact én heb géén van bovenstaande in studies gevolgd.

Autodidact

Er zijn vaak maar een aantal mensen die instemmend knikken als ze het woord autodidact horen. De meerderheid reageert echter nog steeds met vraagtekens en de reactie; auto-di-wat?! Toen ik jaren geleden nog aan het solliciteren was ontving ik deze reactie met regelmaat. In een sollicitatiegesprek zag ik vaak aan de andere kant van de tafel al een cirkeltje om het woord autodidact op mijn CV staan. Het was dan ook vaak de aller eerste vraag, die mij in een sollicitatiegesprek gesteld werd. Waarbij vaak de letterlijke vraagstelling de volgende was: “Wat betekend dat woord precies?”. Ik voelde me dan vaak net een docent, die de betekenis van een woord aan het uitleggen was.

Voor een ieder, die dezelfde vraagtekens heeft bij het woord autodidact. De betekenis: “Een autodidact is iemand die zijn kennis door zelfstudie, en los van iedere begeleiding door een educatieve organisatie of opleiding, heeft verkregen.”

Hoe werkt autodidact zijn dan in de praktijk? Ik heb een aantal eigen praktische voorbeelden opgeschreven. Het zijn voorbeelden, die duidelijk weergeven hoe autodidact zijn in het dagelijks leven werkt.

1. Spons: jij geeft uitleg ik absorbeer

Stel je voor jij geeft mij vandaag een uitleg over een onderwerp dat voor mij onbekend is. Ik stel jou mijn nieuwsgierige vragen om nog meer informatie van jou te krijgen. Op het moment dat ik dan denk genoeg informatie te hebben, dan zou ik ’s avonds nog kunnen spreken voor een volle zaal over jouw onderwerp. De ontvangers van de presentatie zullen ervan overtuigd zijn dat ik dé geschoolde professional ben, die afgestudeerd is in dit onderwerp.

2. Onderzoeken, verkennen en doen

Technologie, mijn interesse lag er niet. Alleen in een wereld waar technologie in een razend tempo doorgaat, kan ik als ondernemer niet achter blijven en daar ben ik me heel erg van bewust. Ik ga op onderzoek uit, verken en de volgende stap voor mij is doen.
Online zoek ik allerlei tutorials, forums, youtube filmpjes en allerlei artikelen die kennis ondersteunend zijn om de volgende stappen voor mezelf als ondernemer te gaan maken. Ik ben een doener en probeer dan ook graag van alles uit. Soms lukt het niet of zit het even tegen. Ook dat is prima. Alleen geef ik niet op en vind ik uiteindelijk een weg om te slagen in mijn doel.

Websites bouwen, teksten SEO schrijven en linkbuilding. Allemaal termen die ik wel kende alleen ik wilde het zelf leren en doen. Inmiddels heb ik 4 websites gemaakt en zelf alle content SEO geschreven. Ook mijn nieuwe website, die vandaag ‘live’ is gegaan, heb ik zelf volledig gemaakt.

3. Documentaires en verdieping

Televisie kijken doe ik weinig tot niet. Als ik al televisie kijk, dan zijn het vaak documentaires of programma’s met diepgang waar ik iets van kan leren.
Stel je voor ik zie een documentaire of een bepaald item. Vaak ontstaan er bij mij dan vragen, die nog niet allemaal beantwoord zijn. De vragen schrijf ik op en vervolgens ga ik op zoek naar antwoorden. Ook hier maak ik gebruik van alle informatie online. Bij verwijzingen naar boeken, noteer ik het ISBN nummer om vervolgens het boek in de bibliotheek te vinden en te kunnen lezen. Om mijn opgedane kennis te toetsen bel ik ook nog weleens met dé professionals in mijn eigen netwerk. De cirkel is voor mij rond, als ik alle antwoorden op mijn vragen heb gevonden.

Autodidact en een generalist

Ik ben dus een autodidact en een generalist. In de grote lijnen en de inhoud kan ik je overweldigend enthousiasmeren over alle kennis die ik in huis heb. Alleen vind je niet al die kennis in diploma’s op mijn CV.

Vraag je je af of dat lastig is binnen een kennismaatschappij zoals wij die kennen? Dan kan ik niet anders dan volmondig deze vraag met een “ja” beantwoorden. Ik ervaar het alleen niet als lastig en eerder als een enorme uitdaging waar ik ook nu met mijn eigen bedrijf soms nog voor sta. Alle creativiteit die ik gelukkig heb, zet ik in om buiten de geijkte paden een andere weg voor mezelf te vinden. Het vraagt dus iets meer inspanning, dan dat je kan wapperen met een diploma.

Gelukkig zie ik in de afgelopen jaren verschuivingen binnen de arbeidsmarkt en ook binnen de opleidingsinstituten. Deze verschuivingen en veranderingen bieden meer ruimte voor de autodidacten onder ons. Binnen bepaalde opleidingen wordt er al meer ruimte gecreëerd, zodat je vrijstellingen kan krijgen. En ook op de arbeidsmarkt word door verschillende partijen al meer gekeken en bemiddelt op werkervaring, kennis en competenties. Dé verschuivingen die autodidacten nodig hebben om te studeren en om door de standaard geijkte sollicitatie procedures heen te komen.

Huh? Een…Auto-di-wat?

Ik hoop op minder grote ogen als schoteltjes aan de andere kant van de tafel, als ik een volgende keer uitspreek; “Ik ben een autodidact”. En mocht ik dan toch de reactie: Huh, een auto-di-wat?! krijgen, dan verwijs ik nu met een stralende lach naar mijn blog.

Ben jezelf een autodidact?

Dan ben ik ervan overtuigd, dat jij je zal herkennen in mijn blog van vandaag. Jouw autodidact zijn maakt jou uniek. Het is een fantastische kwaliteit om met de nodige eenvoud kennis op te doen en te absorberen. De kracht zit niet per definitie in een aanwezig diploma. Jouw kwaliteit autodidact zijn is echt een geschenk als je het vol vertrouwen weet in te zetten.

Voelt het voor jou nog als een uitdaging om jouw autodidact zijn optimaal te benutten. Overwin dan jouw onzekerheid met mijn praktische oefeningen, zodat je daarna vol vertrouwen kan zeggen: “Ik ben een autodidact en daar ben ik trots op”.

Ik wens je ontzettend veel plezier en succes met de praktische oefeningen. Loop je nou volledig vast in de oefeningen, voel je dan vrij om contact met mij op te nemen.

Inspirerende groet,Autodidact
Hilda Clevering

 

 

Praktische oefeningen: Autodidact

“Ik wil me niet meer zo onzeker voelen”

Oefeningen

Uw naam (verplicht)

Uw e-mail (verplicht)

Uw telefoonnummer (verplicht)

Onderwerp
Autodidact praktische oefeningen

Uw bericht

Nieuwsgierigheid

Mijn oprechte nieuwsgierigheidNieuwsgierigheid

Hoe vaak stel jij de vraag waarom?

Nieuwsgierigheid het zit in mijn genen. Al zo lang ik me kan herinneren wil ik ontdekken, verkennen, onderzoeken en vooral leren. Ik weet nog dat mijn leraar geschiedenis mij inspireerde in één van zijn monologen voor de klas. Stel jezelf altijd de vraag “Waarom?” En als je een antwoord krijgt en je hebt het gevoel dat je nog niet alles weet, dan herhaal je de vraag “Waarom?” gewoon nog een keer. Net zo lang totdat jij tevreden bent met het antwoord dat je hebt gekregen.

In de loop der jaren heb ik gelukkig geleerd dat er meer open vragen zijn dan alleen de “Waarom?” vraag. Ik onderzoek nog steeds graag en denk dan graag met een glimlach op mijn gezicht terug aan de monoloog van mijn leraar geschiedenis.

Doorvragen en de vraag achter de vraag stellen. Voor sommige docenten,  die mij als leerling tegenkwamen, was ik natuurlijk soms heel vervelend. Ik wilde tenslotte altijd meer weten. Af en toe werd ik afgekapt en dan betrapte ik mijn docent op het rood aanlopen en blozen voor de klas. Niet erg en ik hield dan vaak wel snel mijn mond. Hij zal het antwoord op mijn vraag vast niet geweten hebben. Na schooltijd sprong ik dan op mijn fiets en dan reed ik direct door naar de bibliotheek. Mijn nieuwsgierigheid en de vraag die ik had gesteld, kon ik simpelweg niet loslaten. In de bibliotheek zocht ik dan net zolang tussen de boeken, totdat ik het antwoord had gevonden.

Trots en enthousiast verscheen ik dan de volgende dag op school. Ik zocht de leraar op om mijn gevonden antwoord te delen. Alleen merkte ik dat dit mij niet altijd in dank werd afgenomen. Eerlijk, ik begreep er op mijn jonge leeftijd helemaal niets van. Het voelde voor mij tenslotte alsof ik iets heel goed had gedaan. Mijn enige intentie was om de leraar te verrijken in zijn kennis. De rauwe en koude reacties, die ik soms kreeg konden me echt flink uit balans brengen.

Inmiddels ben ik wijzer, heb ik meer levenservaring en ben ik zelf trainer-coach. Ik begrijp al jaren waarom mijn enthousiasme, trots en het willen delen van kennis zo rauw en koud werd ontvangen. In mijn onbevangen onbewuste jeugdigheid raakte ik de docenten spot-on in hun ego. Mijn intentie was nooit om docenten te raken en pijn te doen. Ik wilde ze helpen en laten groeien in hun eigen vakgebied. Alleen onbewust raakte ik ze veel harder dan dat ik toen dacht.

Ik hoop nu terugkijkend, dat ik deze docenten wel een andere verrijking heb mogen brengen. Niet per definitie een verrijking in de materie en kennis. Wel een verrijking van de groei die zij nog konden maken in hun zelf. Groei, die zou bijdragen aan hun bekwaamheid als docent.

Nieuwsgierig zijn. Het heeft mij ontzettend veel in mijn leven gebracht. Positieve en negatieve ervaringen. Beiden heb ik altijd vanuit mijn eigen nieuwsgierigheid bij mezelf onderzocht. De rauwe en koude reacties kan ik gelukkig  al jaren omarmen. Ik ben me bewust van mijn eigen nieuwsgierigheid, kennis en wat deze overdracht aan impact kan realiseren bij een ander. Zolang ik weet dat mijn intentie van overdracht de juiste is, dan is het voor mij goed.

Ik ervaar nu het gevoel van dankbaarheid voor de rauwe en koude reacties, die ik soms nog steeds ontvang. Mocht je je afvragen of ik dan blij word van de vaak gefrustreerde, agressieve toon in communicatie? Ja, want ik kan er nu doorheen kijken. Ik ben me nu in het moment bewust dat ik de ander op een gevoelige mooie plek in zichzelf heb geraakt. En in die plek waar ik de ander raak, zit nog een mooie les verborgen. Het is een les waar de ander nog verder in kan leren en ontwikkelen. Alleen is het wel aan de ander om deze les vanuit nieuwsgierigheid voor zichzelf te onderzoeken.

Frustratie, agressie, woede en verdriet het zijn emoties waar je ontzettend veel van kan leren. Ben jezelf nieuwsgierig? Ga dan eens op onderzoek uit bij jezelf. Het is belangrijk om dichtbij jezelf te blijven. Stel jezelf eens een paar vragen:  “Waar komen jouw gevoelens vandaan?”,  “Hoe komt het dat je geraakt word door de ander?” en ” Wat voor gevoel roept het bij jou op?”.  Ieder antwoord brengt jou een stap verder in jouw eigen nieuwsgierige ontdekkingstocht.

Nieuwsgierigheid is voor mij een zegen in mijn leven. Ik mag blijven onderzoeken, leren en ontwikkelen. Mijn oprechte nieuwsgierigheid is dan ook dé rode draad in mijn leven als mens en professional. Het brengt mij keer op keer de energie, inspiratie en vooral mijn enorme plezier in mijn werk. Iedere dag opnieuw. Én dat gegeven maakt mij een nieuwsgierig en vooral gezegend mens.

Inspirerende groet,

Hilda

Hooggevoelig

Coachverhaal: Ik ben hooggevoeligHooggevoelig Coachverhaal_03012016

Hooggevoelig is soms best een uitdaging

Ik ben hooggevoelig. Al op een jonge leeftijd voel ik me anders. Toch voel ik ook een enorme druk om altijd mee te draaien in de maatschappij. Ik merk al snel dat ik verjaardagen en grote groepen mensen ontzettend lastig vind. Bewust ben ik me er op jonge leeftijd nog niet echt van, dat komt pas vele jaren later. Ik trek me graag terug. Schrijf als kind al graag en er is geen moment dat creativiteit niet aanwezig is in mijn leven. Dagdromen vind ik fantastisch en kleine details zie ik met de nodige eenvoud en vaak veel eerder dan mensen in mijn omgeving. Op het moment dat ik deze dingen deel, word er vaak over heen gepraat. Terwijl ik intens een gevoel beleef. Het doet me pijn om te ervaren, dat anderen dit niet kunnen voelen of zich niet hierin kunnen verplaatsen.

Vallen

Ik merk dat ik snel prikkelbaar ben en ook sneller vermoeid ben dan anderen. Op het moment dat ik vraag of zij geen last hebben van omgevingsgeluiden, word ik vaak raar aangekeken. Alsof ik iets heb gehoord wat er niet zou zijn.

Ik merk dat als iemand mij iets verteld, dat verhalen niet kloppen en iemand zich anders voordoet. Vaak voel ik wat er aan de hand is. Ook al verteld de ander dat het goed gaat, kan ik het niet nalaten om te vertellen dat het niet zo is en te benoemen wat er aan de hand is. Grote ogen van schrik kijken me vaak aan en mensen worden emotioneel en nemen afstand van mij. Ik begrijp niet wat er gebeurd. Het is toch logisch dat ik dit voel en aan de ander vertel. Mijn intenties zijn goed en zuiver.

Na meerdere ervaringen, besluit ik om me aan te passen aan anderen. Ik probeer mee te komen in de stroom en kijk om me heen hoe anderen leven. Mijn gevoel probeer ik weg te stoppen en te negeren. Ik hou mijn mond en doe met anderen mee.

Ondertussen merk ik dat ik steeds vermoeider ben. Thuis maak ik steeds vaker ruzie. Ik word opstandig en gooi al mijn woede en frustratie eruit. Mijn spieren zijn constant gespannen. Ik voel vaak tintelingen in mijn lijf en word steeds vaker in groepen heel snel licht in mijn hoofd en zie vlekken voor mijn ogen verschijnen. Mijn ademhaling krijg ik steeds moeilijker onder controle. Hyperventilatie, flauwvallen, woede en paniekaanvallen zijn het gevolg. Na de enorme pieken van fysieke en emotionele spanning, volgt de ontlading. Ontroostbaar lopen tranen in stromen over mijn wangen. De vermoeidheidsklachten worden steeds groter.

Op advies van mijn omgeving ga ik naar de huisarts na de zoveelste uitbarsting van mij. Ik krijg te horen dat mijn gedrag niet normaal is. Uiteraard begrijp ik dit wel, want niemand om me heen vertoond dit gedrag. Ik voel me nog sterker bevestigd in het gevoel van anders zijn en vooral niet normaal te zijn. Ik maak me zorgen over wat er met me aan de hand is.

De dokter besluit bloed af te nemen en diverse onderzoeken te doen. De uitslagen komen binnen en ze kunnen niets vinden. In combinatie met de vermoeidheidsklachten, krijg ik het advies om rust te houden. Er word aangegeven dat ik vermoedelijk een te lange periode een te hoge stressbelasting heb gehad.

Leren

Rust houden en met een algemene beschrijving bij een arts weg gestuurd worden én aan de andere kant horen; dat ik niet normaal ben en geen normaal gedrag vertoon. Ik schiet volledig in mijn hoofd. Wil het graag oplossen en in ieder geval niet abnormaal gevonden worden door mijn directe omgeving.

Ik trek me nog meer terug, schrijf meer, blokkeer in creatief zijn en mijn lege vellen papier vullen zich met de meest depressieve gedachten. Ik voel me neerslachtig en heb het gevoel dat ik de hele dag wil slapen en onder mijn dekens wil kruipen. Zodat ik geen last ervaar van de buitenwereld.

Na een periode besef en realiseer ik me ook, dat dit voor mij geen manier van leven is. Alle positiviteit lijk ik kwijt te zijn. Ik wil genieten van het leven en ik verdien zoveel meer dan een donkere kamer en een warme deken over me heen.

Internet speur ik af aan de hand van mijn klachten. Ik kom van alles tegen en kan me in vele dingen plaatsen. Uiteindelijk beland ik op een website waar een aantal testen zijn over hooggevoelig zijn. Ik herken me in de vele vragen die worden gesteld en beantwoord met de nodige eenvoud bijna meer dan 90% met “Ja”. Mijn gevoel is sterk en het is net alsof ik hier als persoon word beschreven. Ik zoek verder en kom verschillende aanbieders tegen, die me zouden kunnen ondersteunen. Uiteindelijk spreekt een praktische coach met creatieve werkvormen mij het meest aan. Ik besluit om direct actie te ondernemen; ik wil mijn situatie veranderen en weer gaan leven.

In het eerste contact met mijn coach voelt het alsof ik compleet word begrepen. Alle dingen die ik op noem in het gesprek, word helemaal niet raar tegen aan gekeken, laat staan abnormaal. Op het moment dat ik buiten sta, valt er een enorme last van mijn schouders. Ik voel ruimte in mezelf, kan weer ademhalen. En ik besef me ook dat ik er nog lang niet ben.

In de weken die volgen, leer ik zo ontzettend veel. Ik krijg allerlei huiswerkopdrachten mee. Waarin ik word uitgedaagd om mezelf weer te vinden. In mijn schrijven merk ik dat ik weer positiever word. Intens genieten van de kleine dingen, toveren weer een lach op mijn gezicht.

Opstaan

In de weken van coaching zet ik stappen vooruit. Alleen merk ik ook dat ik ontzettend gedreven ben en dat ik gisteren al alles zou willen beheersen. Mijn gedrevenheid word door mijn coach op momenten goed afgeremd, zodat ik niet mezelf voorbij schiet.

Ik merk dat ik weer ruimte begin te krijgen en positiever word. De belangrijkste dingen die hiervoor mij in bij hebben gedragen, zijn onderstaande punten:

– Voelen hoe een ander zich voelt is bijzonder. Het betekend niet dat het aan mij is om dit gevoel bespreekbaar te maken. Ik kan er mijn voordeel mee doen. Alleen is het aan de ander om het wel of niet te delen.

– Intens genieten van de kleine details en de waarneming hiervan. Ik mag het loslaten dat anderen het niet kunnen voelen. Het betekend niet dat dit afbreuk hoeft te doen aan mijn eigen intense gevoel. Ik neem nu bewust de momenten in mij op en geniet zelf intens. Ondanks dat een ander het wel of niet begrijpt.

– Ik hoef niet te voldoen aan de maatstaven die anderen zich in hun leven opleggen. Ik weet nu dat ik snel moe word van grote groepen, snel afgeleid ben en dat het me ontzettend veel energie kost om dan een gesprek te voeren. Bewuster maak ik keuzes of ik wel/ niet deze grote groepen op zoek. Op het moment dat ik goed in mijn energie zit, dan ga ik en blijf ik tot het moment dat ik me goed voel. Ongeacht dat een ander hier een opmerking over plaats.

Ik heb mezelf gevonden, door te werken aan mezelf. Mijn positiviteit en creativiteit is weer terug. Ik heb erkenning gevonden voor wie ik ben en voel me zoveel beter. Uiteraard realiseer ik me dat dit een begin is en ik nog een hele weg heb te gaan. Alleen heb ik de eerste stappen gezet en ben ik ontzettend blij dat ik niet meer in mijn donkere kamer onder een warme deken lig. Ik heb weer het gevoel dat ik leef.

Wil je meer weten over het coachtraject “Hooggevoelig inzetten als kracht” lees dan hier meer over het coachtraject. Voel je vrij om rechtstreeks contact op te nemen met één van onze coaches.

 

Diepgang

Op zoek naar diepgang Diepgang

Diepte, verdieping, diepgang

– Hoe vaak ontmoet jij mensen die op zoek zijn naar de vraag achter de vraag?

– Hoe vaak ontmoet jij mensen die daadwerkelijk en oprecht geïnteresseerd zijn in het antwoord dat jij geeft?

– Hoe vaak ontmoet jij mensen die oprecht en met volle aandacht kunnen luisteren?

Hoeveel diepgang kan je realiseren in gesprekken, wanneer je al deze vragen met een negatief antwoord hebt moeten beantwoorden.

Bewegen aan de oppervlakte lijkt voor velen veilig. Alleen weet je wat beangstigend is; alle onderliggende niet uitgesproken en niet verwerkte emoties liggen allemaal in de diepte.

Uiteraard is een ieder vrij om eigen keuzes te maken. Wanneer ik om me heen kijk, zie ik steeds meer mensen zich naar de oppervlakte bewegen. Het lijkt haast een opgelegde wens van velen te zijn om diepgaande en confronterende vragen te willen ontwijken en mijden. Gewoon te leven, geleefd te worden en ik vraag me op momenten dan ook daadwerkelijk af óf de keuze voor de oppervlakte bewust gemaakt word.

Hoe zou het zijn als mensen daadwerkelijk op bovenstaande vragen volmondig; vaak, veel of altijd zouden kunnen antwoorden. Volgens mij zou het diepte, verdieping en diepgang brengen, die voor een intense verbinding met elkaar zorgt.

Mensen zijn van nature op zoek naar verbinding met elkaar in relaties, vriendschappen, kennissen en familiebanden. Het voelen van verbinding is er in vele soorten;

– Soms heb je behoefte aan een oppervlakkig gesprek, even geen diepgang of vragen.
– Soms heb je behoefte aan warmte en een knuffel en geen woorden.
– Soms heb je behoefte aan een arm om je heen, bemoedigend en vol vertrouwen en geen woorden.

– Soms zoek je een luisterend oor voor de momenten dat je daadwerkelijk gehoord zou willen worden. Zonder oordeel van de ander, zonder voorbeelden van de ander uit eigen ervaringen, zonder interpretaties en daadwerkelijk in alle rust en ruimte gehoord en vooral gezien worden om wie jij bent.

Zou het dan voor deze momenten niet ongelofelijk waardevol zijn om de eerder genoemde bovenstaande vragen volmondig met vaak, veel of altijd te beantwoorden.

Koester degenen in jouw leven, die daadwerkelijk met volle aandacht de tijd en de ruimte nemen om naar jou te luisteren. Zij brengen jou de diepte, verdieping en diepgang die jij verdient op de momenten dat jij het nodig hebt.