Coachverhalen

Huiselijk geweld

Huiselijk geweld stopt niet vanzelfHuiselijk geweld

Ik slachtoffer? Nee, dat overkomt mij niet.

Ik had nooit verwacht, dat ik slachtoffer zou worden van huiselijk geweld. Agressie en geweld hebben mijn hele leven ver bij mij vandaan gestaan. Ik groeide op in een omgeving waar wel eens een discussie was, alleen verliepen deze altijd rustig en was er nooit sprake van agressie en/ of  geweld.

Reclamecampagnes zag ik weleens voorbij komen.  Waarin werd aangegeven dat huiselijk geweld niet vanzelf stopt. Alleen stonden de beelden en de boodschap uit deze campagnes zover bij me vandaan.

Ik hield me er dan ook niet echt mee bezig. Sterker nog. Wanneer ik een reclame spotje voorbij zag komen van een campagne tegen huiselijk geweld, dacht ik altijd; “het slachtoffer zal er zelf wel om gevraagd hebben”.

Ik kon me echt niet voorstellen, dat huiselijk geweld zomaar kon gebeuren, zonder dat je daar zelf een rol in zou hebben. Niets blijkt minder waar. Ik ervaar zelf, jarenlang, alle aspecten van huiselijk geweld. Huiselijk geweld is zoveel dichterbij, dan je denkt. Het maakte me kapot en dat is de reden, dat ik mijn verhaal met jou wil delen.

Vallen

“Hij sloeg me met mijn hoofd tegen de grond”

Op mijn 14e kreeg ik verkering met een ontzettend knappe en populaire jongen. Ik was onzeker en had een laag gevoel van eigenwaarde. Op school was ik niet populair. Deze knappe en populaire jongen zag mij staan en dat gaf me een ontzettend goed gevoel. Ik voelde me eindelijk gewaardeerd en gerespecteerd. Mijn niet populaire rol op school, draaide namelijk direct om, toen ik een relatie met hem kreeg. Wanneer ik lastig werd gevallen, nam hij het voor me op. Ik voelde me gesterkt, kreeg meer zelfvertrouwen en had me nog nooit zo goed gevoeld op school.

Op mijn 15e waren we samen op een feest. Het was een druk en vooral super gezellig feest. In het afgelopen jaar had ik al gemerkt dat hij soms vanuit het niets in één keer heel erg boos en agressief kon worden. Ik schrok daar op die momenten van. Alleen was hij daarna vaak weer ontzettend lief voor mij. Waardoor ik me optrok aan de lieve momenten en de woede en agressie weer snel wegstopte. Wanneer hij had gedronken, leek het alsof de woede en agressie direct dichterbij waren.

We hadden beiden gedronken. Ik merkte dat ik alert was in de dingen, die ik tegen hem zei. Ik wilde het feest niet verpesten door een eventuele uitbarsting van zijn woede en agressie. Voorzichtig, liep ik de hele avond op mijn tenen en probeerde ik zo lief mogelijk voor hem te zijn. Op een gegeven moment wilde mijn vriend naar buiten. Hij moest plassen en liep direct weg uit de ruimte waar het feest was. Ik kende weinig tot géén mensen binnen en voelde me niet op mijn gemak. Ik liep achter hem aan en er ontstond bijna direct een discussie. Hij wilde naar huis en hij wilde dat ik bleef en terug ging naar het feest. Hij was overheersend en ontzettend dominant in zijn woorden. Het maakte me bang. Alleen voelde ik me ook niet comfortabel bij het idee, dat ik terug zou moeten naar de feestende mensen binnen. Ik kende tenslotte bijna niemand.

Ondanks de angst die ik voelde, sprak ik hem tegen. Mijn opmerking was voor hem de druppel. Hij werd ontzettend agressief. Zijn schreeuwende, scheldende woorden, hoor ik nu soms nog. Hij liet me struikelen en sloeg me vervolgens met mijn hoofd tegen de grond. Hij liet me als een hoopje op de grond achter. Ik zag hem weglopen. Hij heeft geen moment achterom gekeken. Verstijfd van angst en overvallen door de gebeurtenis lag ik een lange tijd op de grond. Ik durfde niet naar huis te gaan.

De enige vragen die bij mij door mijn hoofd gingen, toen ik op de grond lag; wat heb ik verkeerd gedaan, dat hij zo reageert? Wat had ik anders kunnen doen? Had ik terug moeten gaan naar binnen? Ik voelde me bang, verdrietig, boos, afgewezen en vooral ontzettend alleen.

Ik kon niet midden in de nacht op de koude grond blijven liggen. Ik schraapte al mijn moed bij elkaar en liep terug naar het feest. Pijnscheuten voelde ik in mijn hele lichaam. Het leek alsof mijn hoofd uit elkaar knapte, zoveel pijn en druk stond er op.

Buiten stond een andere jongen. Het gevoel van angst en alleen zijn overviel me zo erg, dat ik graag het gevoel van veiligheid wilde voelen. Ik vroeg hem om hulp. Vanuit een gevoel van schaamte vertelde ik hem wat er was gebeurd. Hij leek te luisteren, alleen zag ik ook de blik van ongeloof in zijn ogen. De reactie die van hem volgde, heeft er mede aan bijgedragen, dat ik nooit meer om hulp heb durven vragen. Hij reageerde onverschillig, nam mijn vraag om hulp niet serieus en begon direct over een ander onderwerp te praten. Vervolgens liep hij weg. Daar stond ik dan. In de koude buitenlucht. Ik voelde me nog eenzamer en verloren, dan dat ik me al voelde.

Doordat ik in mijn eerste ervaring en vraag om hulp, direct een afwijzing ervoer, durfde ik mijn aller eerste ervaring met geweld met niemand te delen. Ik stopte deze ervaring van agressie, dan ook zo ver mogelijk weg in mezelf.

Mijn onzekerheid en lage gevoel van eigenwaarde, zorgden ervoor dat ik mezelf de schuld gaf van wat er gebeurde. Hij liet het ook niet na, om dit gevoel constant te bevestigen. Ik nam hem daardoor ook geen moment iets kwalijk. Ik bleef zijn vriendin. Hij was mijn eerste vriendje. Uiteindelijk dacht ik zelfs dat dit normaal was en bij een relatie hoorde.

Nu terugkijkend, was deze gebeurtenis, het begin van huiselijk geweld binnen onze relatie. In de jaren die volgden, werd ik wekelijks geslagen, getreiterd, geduwd en mentaal mishandeld en gekleineerd. Ik werd voor van alles en nog wat uitgescholden en uitgemaakt. De blauwe plekken van mishandeling, zaten vooral op mijn lichaam en kon ik altijd makkelijk verbergen voor mijn omgeving. Ik voelde me verdoofd en constant verstijfd van angst en ontzettend op mijn hoede voor onverwacht gevaar.

Mijn omgeving stelde in die jaren ontzettend veel vragen, met name mijn moeder. De antwoorden die ik gaf, waren gelijk aan de slachtoffers uit de reclamespotjes van huiselijk geweld. “ik heb me gestoten, ergens tegen aan gelopen of ik gebruikte als excuus; ik ben gevallen.

Niemand uit mijn omgeving stelde een volgende vraag. Mijn excuses werkten blijkbaar. Alleen realiseerde ik me niet, dat de enige die ik voor de gek hield, ik zelf was. Hulp was dichterbij, dan dat ik dacht. Ik durfde de hulpvraag niet te stellen, omdat ik me verschrikkelijke schaamde voor wat er gebeurde. Tenslotte was ik er echt van overtuigd geraakt, dat het allemaal mijn schuld was.

Leren

“Ik stort compleet in en durf eindelijk mijn hulpvraag te stellen”

Na 8,5 jaar in een relatie te hebben gezeten, waar huiselijk geweld de rode draad was. Besefte ik me een half jaar na het beëindigen van onze relatie pas, wat er was gebeurd. De gevoelens van angst, verdoving en de verschrikkelijke leegte van eenzaamheid hadden ervoor gezorgd, dat ik dit nooit eerder had kunnen zien. Ik had letterlijk met oogkleppen opgelopen. Ze sloten mijn ogen voor al het geweld waar ik constant mee te maken had.

In het half jaar na mijn relatiebreuk heb ik alles gedaan wat ik als mens normaal nooit zou doen. Ik ben ontzettend veel alcohol gaan drinken, had veel wisselende seksuele contacten met verschillende mannen, was het gevoel van dag en nacht kwijt en leefde een compleet ander leven. Ver weg van mezelf.

Mijn ex belde mij na een half jaar met de mededeling; dat ik niets mocht doen met andere mannen. Het gevoel van angst en verstijving was direct terug. Ik ben volledig ingestort. De enige gedachte die ik had was dat ik niet meer wilde leven. Het gevoel dat hij mij gaf, dat hij nog steeds mijn leven wilde controleren was voor mij letterlijk onverdraaglijk.

Alleen niet meer leven en uit het leven stappen, was een gevoel waar ik nog angstiger van werd. Dit gevoel zorgde ervoor, dat ik actie ben gaan ondernemen. Ik heb contact opgenomen met mijn huisarts. Vanuit de huisarts werd ik doorverwezen naar de crisisdienst. Vervolgens begon mijn jarenlange traject bij diverse psychologen en psychiaters bij de GGZ.

In de ondersteuning die ik heb gekregen is er veel aandacht besteed aan de schuldvraag. Ik nam namelijk volledig de verantwoordelijkheid en de schuld op me voor alle geweld, dat mij was aangedaan. De gesprekken met de psychologen en psychiaters zorgden ervoor dat ik inzag dat het niet mijn schuld was en dat hij zelf een probleem heeft. Het duurde lang voordat ik dit kon inzien én juist dit inzicht heeft de kracht gegeven om te gaan vechten voor mijn eigen leven. Stap voor stap hervond ik mijn gevoel van eigenwaarde.

Jarenlang had ik mijn omgeving buitengesloten en niets gedeeld. Ik was nu zover dat ik wilde delen. Alleen merkte ik, dat mijn omgeving het ontzettend moeilijk vond, om hier mee om te gaan. Het was voor een aantal mensen in mijn omgeving onverdraaglijk om de pijn en het verdriet uit mijn leven aan te horen. Ik hoopte dat ze me konden steunen. Alleen konden sommigen het ook niet op brengen om er voor mij te zijn. Simpelweg, omdat ze niet wisten hoe ze met al deze pijnlijke verhalen om moesten gaan. Vooral mijn vader had hier ontzettend veel moeite mee. Hij heeft me gelukkig wel onvoorwaardelijk gesteund tijdens mijn traject bij de GGZ, dit gaf mij de kracht en het vertrouwen om hard aan mezelf te blijven werken.

Opstaan

“Ik ben het waard om mijn eigen leven te leven!”

Ik begon met de opleiding beveiliging in de afrondende fase bij de GGZ. Mijn keuze voor deze opleiding was gebaseerd op de groei en ontwikkeling, die ik nog verder wilde maken. Tijdens mijn opleiding beveiliging had ik een mentor waar ik het erg goed mee kon vinden. Mijn mentor gaf me ontzettend veel vertrouwen. Hij sterkte mij in mijn eigenwaarde en liet me zien wat ik nog meer in mijn leven zou kunnen bereiken.

Hij merkte wel op dat mijn ervaringen met huiselijk geweld ervoor zorgden, dat ik het soms lastig vond om sterk communicatief en vooral assertief voor mezelf op te komen. In één van onze gesprekken verwees hij mij naar een coach, die gespecialiseerd is in assertiviteit en communicatie. Hij was ervan overtuigd dat deze coach mij de groei kon laten maken, die ik voor ogen had.

Inmiddels ben ik alweer 1,5 jaar verder. Na diverse coachgesprekken met mijn coach ervaar ik nu dat ik veel sterker ben geworden, inzichten heb gekregen in gedrag van anderen en meer zelfvertrouwen heb gekregen.

In de periode van coaching heb ik geleerd, dat ik ‘nee’ mag zeggen en dat het aan de ander is om dit van mij te accepteren. Ik heb vooral een sterke groei gemaakt in communicatie met anderen en kan mezelf staande houden met woorden.

Ik durf weer voor mezelf op te komen, ook al realiseer ik me dat het soms nog met vallen en opstaan zal gaan. Alleen weet en ervaar ik nu, dat er mensen zijn die altijd voor me klaar staan en waar ik op terug mag vallen. Hulp vragen is misschien spannend of eng. Alleen als je de juiste personen weet te vinden, dan word jou ook de hulp geboden waar jij misschien nu naar op zoek bent.

Zit jij zelf in deze situatie, dan wil ik je echt vanuit mijn hart laten weten, dat het nodig is om de stap naar hulp te zetten. Je staat er niet alleen voor. Alleen kan je er wel onbewust voor kiezen om er alleen voor te blijven staan. Net zoals ik een hele lange tijd heb gedaan.

Ik wil jou, na mijn jaren lange ervaring met huiselijk geweld, laten weten; dat je het meer dan waard bent om voor jezelf op te komen en jouw eigen leven te gaan leven. Ook jij verdient de groei en de stappen naar succes, die ik in de afgelopen jaren voor mezelf heb kunnen maken.

Huiselijk geweld, stopt niet vanzelf: vraag hulp

Op het moment dat jezelf te maken hebt met huiselijk geweld of je zorgen maakt om iemand, dan is het ontzettend belangrijk om hulp te vragen. Er zijn veel organisaties in Nederland waar je contact mee kan opnemen en jouw hulpvraag kan stellen. Uiteraard kan je ook contact opnemen met jouw huisarts, deze zal je dan ook doorverwijzen naar de juiste organisaties.

Coaching en huiselijk geweld

Coaching is niet geschikt voor slachtoffers, die de eerste stap maken om hulp te vragen bij huiselijk geweld. Het is ontzettend belangrijk om de juiste psychische ondersteuning te vinden, die jij nodig hebt. Deze ondersteuning vind je bij een psycholoog of een psychiater.

Na de ondersteuning van een psycholoog of een psychiater kan coaching jaren later wél een praktische vervolgstap zijn. Met name om verder te werken aan jouw eigen “Assertiviteit en Communicatie”. Het is ontzettend belangrijk om op zoek te gaan naar een coach die ervaring heeft met slachtoffers van huiselijk geweld. Je kan dit gerust vragen in het eerste contact met de coach.

Hulporganisaties huiselijk geweld Nederland

Onderstaand vind je de hulporganisaties voor huiselijk geweld in Nederland. De contactgegevens vind je terug in de verwijzingen naar de websites van de verschillende organisaties. Lees meer over de hulp, die jou kan worden geboden met betrekking tot huiselijk geweld en vermoedens van huiselijk geweld. Huiselijk geweld stopt niet vanzelf.

Voor een veilig thuis; het gaat bij mij thuis niet goed

Voor een veilig thuis; ik maak me zorgen om iemand

Voor een veilig thuis: meldpunt contactgegevens per regio.

Slachtofferhulp Nederland

Fier expertise- en behandelcentrum op het terrein van geweld in afhankelijkheidsrelaties

Blijfgroep: Thuis in huiselijk geweld

Advies en meldpunt huiselijk geweld en kindermishandeling: Flevoland

Schaduw kanten

Schaduwkanten in jezelf

Schaduw

“Ik omarm het licht en de liefde weer in mezelf”

Hoe herken je jouw schaduw?

Wanneer er licht is, dan is er ook een schaduw. Beiden zijn aanwezig in ons allemaal. Dansen met mijn schaduw, is een coachverhaal van één van onze coachklanten. Het coachverhaal gaat over de strijd die je kan ervaren tussen de lichte en donkere kant in jezelf.

Vallen

Op de tonen van de muziek danste ik jaren vol overgave met mijn schaduw. Ik liet me op momenten, dat ik weg stapte uit het licht en de liefde voor mezelf misleiden in de dans van mijn schaduw. De schaduw nam het maar al te graag van me over.

Misleiding vormde een duisternis in mezelf. Niet in het moment dat de schaduw de dans van mij over nam. Ik voelde me fantastisch, dacht ik. Niemand kon mijn dans vanuit de schaduw weerhouden. Overvallen door een duistere kant in mezelf, die zich uitte in recalcitrant, opstandig, dominant en agressief gedrag. De hele wereld kon op mijn dans momenten met mijn schaduw, letterlijk in het donker wegvallen.

Dansen in de donkere, duistere delen van mezelf. Angstaanjagend was elke ochtend daarna als ik wakker werd. Normen, waarden en overtuigingen, waarmee ik in het dagelijks leven mijn leven leefde. Ze stonden haaks op mijn gedrag van de nacht ervoor.

Wakker worden en beseffend dat ik keer op keer werd overvallen door een gevoel van schaamte en vooral met ontzettend veel kritische vragen aan mezelf. Welk risico had ik genomen? Zou ik dat “normaal” gesproken ook hebben gedaan? Waarom heb ik het zover laten komen? Waarom heb ik me zo ontzettend laten gaan?

De rush die ik voelde na een beleving van een nacht dansen met mijn schaduw, werkte voor mij letterlijk verslavend. De adrenaline overwon, zelfs nog de dag erna. Ook al passeerden er de nodige kritische vragen. Ik parkeerde de antwoorden en stopte ze vanuit schaamte snel weg in mijn eigen schaduw, dan was het er niet meer, dacht ik.

Na jaren te hebben gedanst met mijn schaduw, begon ik er in het dagelijks leven last van te krijgen. Mensen die me zo dierbaar waren, trapte ik letterlijk steeds verder bij me vandaan. Mijn leven begon overschaduwt te raken, door mijn eigen schaduw.

Frustratie, onmacht en de enorme verwarring in mezelf was compleet. Mijn schaduwgedrag had ik jaren toegelaten, geaccepteerd en omarmt. Alleen werd ik nu volledig overweldigt door de impact van alle negatieve gedragingen van mijn schaduwkant.

De risico’s voor mezelf werden steeds groter. Mijn eigen veiligheid nam ik niet meer serieus, tenslotte was ik altijd onoverwinnelijk en kon ik in mijn eentje de hele wereld aan.  Ik voelde me sterk en onoverwinnelijk in de momenten dat mijn schaduw aanwezig was en me voorzag van een enorme adrenaline rush.

Alleen de gevoelens daarna, begonnen me letterlijk op te vreten. Ik raakte verbitterd, verloor mijn gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen en kon mezelf niet meer zien vanuit het licht. Laat staan de liefde voor mezelf voelen. Mijn zelfdestructieve gedrag, vanuit het dansen met mijn schaduw, maakte mij als mens volledig kapot, ook in mijn dagelijks leven.

Leren

Dankbaar ben ik nog steeds elke dag voor het licht dat mij werd aangereikt. Na opnieuw een enerverende nacht met mijn schaduw te hebben gedanst. Ik kreeg een harde en confronterende spiegel van iemand die me ontzettend dierbaar is en mij géén moment in mijn proces uit het oog heeft verloren. De juiste spiegel op het juiste moment. De confrontatie had ik nodig om weer het licht en de liefde voor mezelf te vinden. Woorden confronterend en zo liefdevol  en puur gesproken uit liefde voor mij.

Liefde voor mij. Ik zocht liefde. Puur en oprecht, dat is waarvoor ik leef en vecht. Alleen verloor ik me in het gevecht met mijn schaduw. Ik verloor letterlijk, bijna alles, wat me dierbaar was. Mijn schaduw bracht mij dus compleet het tegenovergestelde van wat ik wilde in mijn leven.

Mijn schaduw misleide, verkleinde en vertroebelde mijn zicht op mezelf. En eerlijk is eerlijk, ik liet me maar wat graag misleiden op die momenten. Alleen incasseerde ik vervolgens de ene klap naar de ander, afwijzingen en vooral ontzettend veel respectloos gedrag. Nu besef ik me, dat juist deze elementen de schaduwkant in mezelf voedde en uitvergrote.

Opstaan

Inmiddels heb ik diverse coachgesprekken met mijn coach gehad. Ik ervaar weer licht in mijn leven.

Positiviteit, respectvol gedrag, erkenning, herkenning en acceptatie. Stap voor stap hervind ik deze prachtige elementen in mijn leven en in mijn sociale omgeving. De adrenaline rush, die ik dacht nodig te hebben in mijn leven is een rush die ik nu uit liefde en positiviteit voor mezelf weet te halen.

Ik omarm en koester het licht en de liefde in mezelf. De schaduwkanten en het dansen met mijn schaduw trekt soms nog. Alleen weet ik nu dat ik deze momenten kan herkennen. Doordat ik het gevoel en het gedrag in mezelf herken, kan ik in het licht en de liefde voor mezelf blijven.

Het dansen met mijn schaduw is één van de grootste worstelingen in mijn leven geweest. Waarin ik nu bewust de keuze maak om deze dans over te slaan. Ik verdien het om in het licht te blijven en de intense liefde voor mezelf en deze wereld te voelen.

Dansen, doe ik nu vanuit mijn eigen licht. Én alleen met diegene, die zijn of haar leven ook met licht en liefde verreikt.

Wil jij meer weten over de schaduwkanten in jezelf?

Voel je vrij om vrijblijvend contact op te nemen met één van onze coaches. De coaches kunnen jou informeren óf coaching ook bij jouw persoonlijke situatie aansluit.

Wil je eerst meer weten of lezen over schaduwkanten in jezelf, dan kunnen wij onderstaande literatuur aanbevelen. De literatuur sluit aan bij het coachverhaal “Dansen met mijn schaduw”.

Literatuur:  Connie Zweig en Jeremiah Abrams ISBN 9789021585673

Hooggevoelig

Coachverhaal: Ik ben hooggevoeligHooggevoelig Coachverhaal_03012016

Hooggevoelig is soms best een uitdaging

Ik ben hooggevoelig. Al op een jonge leeftijd voel ik me anders. Toch voel ik ook een enorme druk om altijd mee te draaien in de maatschappij. Ik merk al snel dat ik verjaardagen en grote groepen mensen ontzettend lastig vind. Bewust ben ik me er op jonge leeftijd nog niet echt van, dat komt pas vele jaren later. Ik trek me graag terug. Schrijf als kind al graag en er is geen moment dat creativiteit niet aanwezig is in mijn leven. Dagdromen vind ik fantastisch en kleine details zie ik met de nodige eenvoud en vaak veel eerder dan mensen in mijn omgeving. Op het moment dat ik deze dingen deel, word er vaak over heen gepraat. Terwijl ik intens een gevoel beleef. Het doet me pijn om te ervaren, dat anderen dit niet kunnen voelen of zich niet hierin kunnen verplaatsen.

Vallen

Ik merk dat ik snel prikkelbaar ben en ook sneller vermoeid ben dan anderen. Op het moment dat ik vraag of zij geen last hebben van omgevingsgeluiden, word ik vaak raar aangekeken. Alsof ik iets heb gehoord wat er niet zou zijn.

Ik merk dat als iemand mij iets verteld, dat verhalen niet kloppen en iemand zich anders voordoet. Vaak voel ik wat er aan de hand is. Ook al verteld de ander dat het goed gaat, kan ik het niet nalaten om te vertellen dat het niet zo is en te benoemen wat er aan de hand is. Grote ogen van schrik kijken me vaak aan en mensen worden emotioneel en nemen afstand van mij. Ik begrijp niet wat er gebeurd. Het is toch logisch dat ik dit voel en aan de ander vertel. Mijn intenties zijn goed en zuiver.

Na meerdere ervaringen, besluit ik om me aan te passen aan anderen. Ik probeer mee te komen in de stroom en kijk om me heen hoe anderen leven. Mijn gevoel probeer ik weg te stoppen en te negeren. Ik hou mijn mond en doe met anderen mee.

Ondertussen merk ik dat ik steeds vermoeider ben. Thuis maak ik steeds vaker ruzie. Ik word opstandig en gooi al mijn woede en frustratie eruit. Mijn spieren zijn constant gespannen. Ik voel vaak tintelingen in mijn lijf en word steeds vaker in groepen heel snel licht in mijn hoofd en zie vlekken voor mijn ogen verschijnen. Mijn ademhaling krijg ik steeds moeilijker onder controle. Hyperventilatie, flauwvallen, woede en paniekaanvallen zijn het gevolg. Na de enorme pieken van fysieke en emotionele spanning, volgt de ontlading. Ontroostbaar lopen tranen in stromen over mijn wangen. De vermoeidheidsklachten worden steeds groter.

Op advies van mijn omgeving ga ik naar de huisarts na de zoveelste uitbarsting van mij. Ik krijg te horen dat mijn gedrag niet normaal is. Uiteraard begrijp ik dit wel, want niemand om me heen vertoond dit gedrag. Ik voel me nog sterker bevestigd in het gevoel van anders zijn en vooral niet normaal te zijn. Ik maak me zorgen over wat er met me aan de hand is.

De dokter besluit bloed af te nemen en diverse onderzoeken te doen. De uitslagen komen binnen en ze kunnen niets vinden. In combinatie met de vermoeidheidsklachten, krijg ik het advies om rust te houden. Er word aangegeven dat ik vermoedelijk een te lange periode een te hoge stressbelasting heb gehad.

Leren

Rust houden en met een algemene beschrijving bij een arts weg gestuurd worden én aan de andere kant horen; dat ik niet normaal ben en geen normaal gedrag vertoon. Ik schiet volledig in mijn hoofd. Wil het graag oplossen en in ieder geval niet abnormaal gevonden worden door mijn directe omgeving.

Ik trek me nog meer terug, schrijf meer, blokkeer in creatief zijn en mijn lege vellen papier vullen zich met de meest depressieve gedachten. Ik voel me neerslachtig en heb het gevoel dat ik de hele dag wil slapen en onder mijn dekens wil kruipen. Zodat ik geen last ervaar van de buitenwereld.

Na een periode besef en realiseer ik me ook, dat dit voor mij geen manier van leven is. Alle positiviteit lijk ik kwijt te zijn. Ik wil genieten van het leven en ik verdien zoveel meer dan een donkere kamer en een warme deken over me heen.

Internet speur ik af aan de hand van mijn klachten. Ik kom van alles tegen en kan me in vele dingen plaatsen. Uiteindelijk beland ik op een website waar een aantal testen zijn over hooggevoelig zijn. Ik herken me in de vele vragen die worden gesteld en beantwoord met de nodige eenvoud bijna meer dan 90% met “Ja”. Mijn gevoel is sterk en het is net alsof ik hier als persoon word beschreven. Ik zoek verder en kom verschillende aanbieders tegen, die me zouden kunnen ondersteunen. Uiteindelijk spreekt een praktische coach met creatieve werkvormen mij het meest aan. Ik besluit om direct actie te ondernemen; ik wil mijn situatie veranderen en weer gaan leven.

In het eerste contact met mijn coach voelt het alsof ik compleet word begrepen. Alle dingen die ik op noem in het gesprek, word helemaal niet raar tegen aan gekeken, laat staan abnormaal. Op het moment dat ik buiten sta, valt er een enorme last van mijn schouders. Ik voel ruimte in mezelf, kan weer ademhalen. En ik besef me ook dat ik er nog lang niet ben.

In de weken die volgen, leer ik zo ontzettend veel. Ik krijg allerlei huiswerkopdrachten mee. Waarin ik word uitgedaagd om mezelf weer te vinden. In mijn schrijven merk ik dat ik weer positiever word. Intens genieten van de kleine dingen, toveren weer een lach op mijn gezicht.

Opstaan

In de weken van coaching zet ik stappen vooruit. Alleen merk ik ook dat ik ontzettend gedreven ben en dat ik gisteren al alles zou willen beheersen. Mijn gedrevenheid word door mijn coach op momenten goed afgeremd, zodat ik niet mezelf voorbij schiet.

Ik merk dat ik weer ruimte begin te krijgen en positiever word. De belangrijkste dingen die hiervoor mij in bij hebben gedragen, zijn onderstaande punten:

– Voelen hoe een ander zich voelt is bijzonder. Het betekend niet dat het aan mij is om dit gevoel bespreekbaar te maken. Ik kan er mijn voordeel mee doen. Alleen is het aan de ander om het wel of niet te delen.

– Intens genieten van de kleine details en de waarneming hiervan. Ik mag het loslaten dat anderen het niet kunnen voelen. Het betekend niet dat dit afbreuk hoeft te doen aan mijn eigen intense gevoel. Ik neem nu bewust de momenten in mij op en geniet zelf intens. Ondanks dat een ander het wel of niet begrijpt.

– Ik hoef niet te voldoen aan de maatstaven die anderen zich in hun leven opleggen. Ik weet nu dat ik snel moe word van grote groepen, snel afgeleid ben en dat het me ontzettend veel energie kost om dan een gesprek te voeren. Bewuster maak ik keuzes of ik wel/ niet deze grote groepen op zoek. Op het moment dat ik goed in mijn energie zit, dan ga ik en blijf ik tot het moment dat ik me goed voel. Ongeacht dat een ander hier een opmerking over plaats.

Ik heb mezelf gevonden, door te werken aan mezelf. Mijn positiviteit en creativiteit is weer terug. Ik heb erkenning gevonden voor wie ik ben en voel me zoveel beter. Uiteraard realiseer ik me dat dit een begin is en ik nog een hele weg heb te gaan. Alleen heb ik de eerste stappen gezet en ben ik ontzettend blij dat ik niet meer in mijn donkere kamer onder een warme deken lig. Ik heb weer het gevoel dat ik leef.

Wil je meer weten over het coachtraject “Hooggevoelig inzetten als kracht” lees dan hier meer over het coachtraject. Voel je vrij om rechtstreeks contact op te nemen met één van onze coaches.